مدرسه فمینیستی: مهرماه به نیمه رسیده بود که از برگزاری نمایشگاه «عکس های کویر» نصراله کسراییان، هنرمند باسابقه کشورمان توسط یکی از عکاسان جوان و خوش ذوق محیط زیست، با خبر شدم. طی سال های اخیر بر اثر گرفتاری های زندگی ـ غرق شدن در روزمرگی ـ فرصت نکرده بودم از نزدیک و حضوری، نصراله کسراییان را در نمایشگاه های عکس یا شاید در کلاس های تدریس اش ببینم. با آثار و آوازه کسراییان از سال های دهه شصت، آشنا هستم. آثار این هنرمند عکاس و تاثیر غیرقابل انکاری که در برانگیختن موج تازه ای در هنر عکاسی ایران بر جا گذاشت به ویژه عکس های ماندگار او در کتاب «سرزمین ما ایران» و مجموعه های «دماوند»، «معماری ایران»، «بلوچستان»، «ترکمن ها»، «کردهای ایران»، و... برای نسل من ـ نسل سوخته ـ بیش از لذت بردن از تصاویر جذاب سرزمین مادری، در حقیقت عاملی «هویت بخش» بود. کسراییان و دوربین جستجوگرش، بازتاب رنگارنگی و عظمت سرزمین ما ایران بود و این کار عاشقانه او، به نسل ما، به همه ما ایرانیان، در آن تنگنای بی رحم فرهنگ زدایی از نمادهای ایرانی، هویت و اطمینان قلبی می بخشید. تاثیر هویت بخش آثار این هنرمند مستقل بر پاره ی بزرگی از نسل و تبار من که به تبعید و مهاجرت ناگزیر شده بودند به مراتب، موثرتر می نمود. او کار خود می کرد، کاری شبانه روزی، خستگی ناپذیر و فرساینده، ولی ما نسل سوخته، و فرزندان مان، نتیجه کارش را به بهای تقویت ایرانی بودن مان هزینه می کردیم. سال های دهه هفتاد خود من به دفعات، کتاب های کسراییان را از کتابفروشی ها تهیه و برای دوستانم در آن سوی اقیانوس ارسال می کردم. گویی آن¬ها بیشتر از من به هویت ایرانی شان محتاج بودند.